The BFG: เมื่อจินตนาการของ Steven Spielberg ขาดรสชาติความร้ายกาจแบบ Roald Dahl
เสน่ห์ที่โดดเด่นที่สุดของ Roald Dahl นักเขียนชื่อดังชาวอังกฤษ คือการสอดแทรกความร้ายกาจและความมืดมนลงในวรรณกรรมเยาวชน ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง Charlie And The Chocolate Factory หรือ The Witches ซึ่งความน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแปลกประหลาดนี้เองที่ดึงดูดใจเด็กๆ ได้เป็นอย่างดี แต่เมื่อ Steven Spielberg นำ The BFG มาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นงานที่ดูเรียบง่ายและจืดชืดเกินไป โดยเลือกที่จะตัดทอนความน่ากลัวออกแล้วแทนที่ด้วยความอ่อนหวานจนขาดมิติ
พล็อตเรื่องและการนำเสนอตัวละคร
เรื่องราวเริ่มต้นจาก Sophie เด็กหญิงผู้กล้าหาญและฉลาดเกินวัย ซึ่งถูกลักพาตัวจากเตียงนอนโดยยักษ์ร่างผอมสูงที่ถูกปรับแต่งรูปลักษณ์ด้วย CGI เพื่อให้มีหู จมูก และมือที่ใหญ่โตผิดปกติ ยักษ์ตนนี้คือ The BFG (Big Friendly Giant) ผู้ซึ่งใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวและแตกต่างจากพี่น้องยักษ์ตนอื่นๆ ที่ดุร้ายและชอบกินมนุษย์ เมื่อ Sophie รับรู้ถึงความโหดร้ายของยักษ์ตนอื่น เธอจึงร่วมมือกับ BFG เพื่อวางแผนหยุดยั้งการล่าเด็ก
ในส่วนของตัวละครยักษ์ตัวร้าย เช่น Fleshlumpeater, Bloodbottler และ Childchewer แม้จะมีชื่อที่ฟังดูน่าสยดสยองตามต้นฉบับ แต่ในเวอร์ชันภาพยนตร์ พวกเขากลับถูกนำเสนอให้ดูเหมือนเด็กเกเรในโรงเรียนมากกว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าเกรงขาม ทำให้ความรู้สึกคุกคามที่ควรจะมีในเรื่องหายไปอย่างน่าเสียดาย
โลกแห่งความฝันและภาษาที่แปลกประหลาด
จุดที่ Spielberg ให้ความสำคัญมากที่สุดคือการสร้าง Giant Country ดินแดนดิจิทัลที่เต็มไปด้วยสีสัน ซึ่ง BFG จะคอยดักจับความฝันที่มีลักษณะคล้ายหิ่งห้อยมาเก็บไว้ในขวดเพื่อนำไปเป่าใส่จมูกของผู้คนที่กำลังหลับใหล นอกจากนี้ หนังยังนำเสนอเอกลักษณ์ด้านภาษาของ BFG ที่เรียกว่า Malapropisms หรือการใช้คำผิดความหมายอย่างตั้งใจจนเกิดเป็นคำศัพท์เฉพาะตัว เช่น:
- Whizpoppers: การผายลมที่เกิดจากการดื่มเครื่องดื่ม Frobscottle
- Phizzwizard: ความฝันที่ดีและน่าพึงพอใจ
- Trogglehumper: ฝันร้ายที่น่ากลัว
บทวิเคราะห์ด้านงานสร้างและจังหวะการเล่าเรื่อง
แม้ว่างานภาพจะดูตระการตา แต่การร่วมทุนกับ Walden Media ทำให้หนังมีลักษณะที่ดู "สะอาด" และ "สมบูรณ์แบบ" จนเกินไปจนขาดความเป็นธรรมชาติ การปฏิสัมพันธ์ระหว่าง Sophie กับสิ่งแวดล้อมรอบตัวดูแข็งทื่อคล้ายกับหนังยุคเก่าอย่าง Bedknobs And Broomsticks มากกว่าจะเป็นงาน CGI ที่ไร้รอยต่อ
ในด้านการดำเนินเรื่อง หนังประสบปัญหาเรื่องจังหวะที่เนือยและยืดเยาดเกินความจำเป็น แม้จะมีฉากที่ทำออกมาได้ยอดเยี่ยมอย่างการบินผ่านกรุงลอนดอนที่รวดเร็วและเฉียบคม แต่ฉากอื่นๆ กลับดำเนินไปอย่างเชื่องช้า โดยเฉพาะในช่วงการวางแผนที่ตัวละครมักจะพูดอธิบายสิ่งที่กำลังจะทำซ้ำไปซ้ำมา ทำให้ความตื่นเต้นลดน้อยลง
| หัวข้อ | รายละเอียด |
|---|---|
| ผู้กำกับ | Steven Spielberg |
| ดัดแปลงจากหนังสือของ | Roald Dahl |
| จุดเด่น | งานภาพสีสันสดใส, การสร้างโลกแห่งความฝัน |
| จุดด้อย | จังหวะการเล่าเรื่องเนือย, ขาดความตื่นเต้นและมิติความมืดมน |
| โทนเรื่อง | เน้นความอ่อนหวานและจินตนาการ (Whimsical) |
ข้อเท็จจริงสำคัญ
- การดัดแปลง: หนังลดทอนความรุนแรงและความน่ากลัวจากหนังสือ เพื่อให้เข้าถึงกลุ่มเด็กได้ง่ายขึ้น
- งานภาพ: ใช้เทคนิค CGI ขั้นสูงในการสร้างตัวละครยักษ์และสภาพแวดล้อม แต่ถูกวิจารณ์ว่าดูประดิษฐ์เกินไป
- สาระสำคัญ: แม้จะเป็นหนังเด็ก แต่มีการสอดแทรกประเด็นความเหงาและการยอมรับความเปลี่ยนแปลงเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่
- การแสดง: Mark Rylance ถ่ายทอดบท BFG ได้อย่างมีเอกลักษณ์ผ่านการปรับแต่งรูปลักษณ์ดิจิทัล
คำถามที่พบบ่อย
The BFG ในเวอร์ชันหนังแตกต่างจากหนังสืออย่างไร?
เวอร์ชันภาพยนตร์ลดทอนความมืดมนและความน่ากลัวที่เป็นเอกลักษณ์ของ Roald Dahl ลง และเพิ่มความอ่อนหวานและจินตนาการที่ดูปลอดภัยมากขึ้น ทำให้ขาดความตื่นเต้นเมื่อเทียบกับต้นฉบับ
ทำไม BFG ถึงพูดจาแปลกๆ?
เนื่องจาก BFG ไม่ได้รับการศึกษาในระบบ จึงสร้างคำศัพท์เฉพาะตัวขึ้นมา (Malapropisms) เพื่อใช้สื่อสาร ซึ่งเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ถูกยกมาจากหนังสือ
งานภาพของเรื่องนี้เป็นอย่างไร?
หนังใช้ CGI สร้างโลกที่สดใสและอลังการ แต่ถูกวิจารณ์ว่าดูมีความเป็นดิจิทัลมากเกินไปจนขาดความสมจริงในบางจุด
หนังเรื่องนี้มีข้อคิดอะไรสำหรับเด็ก?
แทนที่จะสอนเรื่องการทำตามความฝันแบบสูตรสำเร็จ หนังกลับนำเสนอเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนที่โดดเดี่ยว และการพูดคุยเกี่ยวกับความจริงของชีวิตเมื่อต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่
